Aşkın Hikayesi
Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış: Mutluluk,
Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.
Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine
hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.Aşk, adada en sona
kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada
neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş. Zenginlik,
çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.Aşk, "Zenginlik, beni
de yanına alır mısın?" diye sormuş.Zenginlik, "Hayır, alamam.Teknemde
çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş.Aşk, çok
güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir'den yardım istemiş. "Kibir,
lütfen bana yardım et!", Kibir "Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın
ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş. Üzüntü yakınlardaymış
ve Aşk yardım istemiş: "Üzüntü, seninle geleyim." Üzüntü "Of,
Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var." Mutluluk
da Aşk'ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrısını duymamış.
Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."Bu
Aşk'tan daha yaşlıca birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş
ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara
parçasına vardıklarında, Aşk'a yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne
kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi'ye sormuş: "Bana yardım
eden kimdi?" Bilgi "O, Zaman'dı" diye cevap vermiş. "Zaman
mı? Neden bana yardım etti ki?" diye sormuş Aşk. Bilgi gülümsemiş:
"Çünkü sadece Zaman Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir"
Bir Aşk Mektubu
Şu an 1 şubat akşamı ve rüyamda yine sen vardın. Saat olmuş gecenin
3’ü, herkes uyumuş, annem, babam, kardeşim, bende uyumuşum ama gönlüm
hep ayakta, aşkım hep ayakta, onlar hiç uyumadı ki. Seni tanıdığımdan,
sana tapalıdan beri gözüme uyku girmedi aşkımın, sevdamın da. Ne tedaviler
aradım, ne ilaçlar kullandım. Çaresi bir mucize bu hastalığın o da sensin.
Ağlıyorum şu saat, unutma beni ağlatan sensin. Uyutmayan, hayatı zindan
eden sensin. Ne hayat tat veriyor, ne o olmazsa olmaz dediğim bilgisayar,
ne hava, ne ekmek, ne su,.. sadece ama sadece sensin o tat. Sensin benim
hayatım, sensin. Benden vazgeçmemi mi istiyorsun? Tamam kabul. Çıksın
birisi güneşe yazsın adını (benim yazdığımın yanına) vazgeçerim senden.
Ya da sağır bir ressam, toprağa düşen gülün sesini çizsin bir kağıda o
zaman vazgeçerim senden. O zaman vazgeçerim anlıyor musun? VAZGEÇMEM SENDEN.
Benden kalan birkaç gözyaşı var bu kağıtta, sana olan aşkım var. Eğer
bir gün ağlarsın olur ya! Bu kağıda ağla. Göz yaşlarımız mutlu olsun sonunda.
Onlar kavuşsunlar aşklarına. Biz kavuşamasak da.
Hem ben seni kime vazgeçerim? Kimse senin dudaklarındaki sıcaklığı vermiyor,
kimse vermiyor sendeki o güzel kokuyu, kimse hissettirmiyor senin tenindeki
buğuyu, hayali, kimse bakamıyor senin baktığın gözlerle bana, kimse senin
dokunduğun hatta vurdun gibi vurmuyor bana, kimse tutmuyor senin ellerinle,
kimse sarmıyor senin gibi kollarıyla, kimse ama kimse sendeki aşkı bana
vermiyor. Ben sana mecburum, sonu olmasa dahi.
Kalbim uçarsa o kelimelerin arasına okurken yakala onu, iyi bak incitme
olur mu? Arkadaş et kendi kalbinle, dost olsunlar, aşık olsunlar birbirlerine,
ölesiye hem de, sımsıkı sarılsınlar hiç bırakmasınlar birbirlerini, varsın
ben onsuzda yaşarım, yeter ki onlar mutlu olsunlar.Sana soruyorum? Yakışıklı
değilim, çok zeki değilim ama aşkım yetmez mi sana? Neden ben değil de
seni sevmeyen bir başkası ya da benim kadar değer veremeyen birisi. Neden?
Şunu unutma; Kırmızı güllere ulaşmak isteyenler ayakları altında ezilen
papatyaların farkına varamazlar.
Senin uğruna vazgeçmeyeceğim şey yok. Gururum hariç. O zaman neden ben
değilim, neden başkası, sana başkasının ellerinin dokunmasına dayanamam.
Buna dayanamam anlıyor musun beni? Neden ben değilim Allah'ım? Sebebi
ne? Neden Allah'ım neden? Sana tapıyorum anlıyor musun? Sana tapıyorum?
Neden sanıyorsun sizin sınıfa her teneffüs gelişim? Neden sanıyorsun hep
başka konular arayışım.
Çok merak etmiştin ya Metin ile benim bildiğim o olayı. Söyleyeyim. Metin
bunu Rıza’dan duymuş. Rıza ona ikinizin beraber olduğunuzu söylemiş. Ben
bunu duyunca içimdeki tüm gözyaşlarını o an çıkarmak istedim. Sağır olmayı
istediğim bunu duymayayım diye, bugün olmasın istedim bu olayı yaşamayım
diye, Kör olmak istedim seni hiç görmeyeyim diye, kalbim olmasın istedim
sana hiç aşık olmayayım diye, hislerim olmasın istedim senin kokuna, sıcak
tenine alışmayaydım diye. Senin olmamak istedim, sana hasret kalmayayım
diye. Gözlerim karardı hiç abartısız o an? Metin bıraksa sonsuza dek öyle
kalırdım. Rüyayı hep seninle kurardım. Hep ikimiz olurduk, hep seninle
olurduk, kötü kalpliler aramıza girmeye çalışır ama ben hep mani olur
buna izin vermezdim. Her şey senin istediğin gibi olurdu. Bir tek aşkımız
ortak. Sana adardım her şeyimi. Seninle senin kadar güzel, senin kadar
iyi, senin kadar güzel gözlü, senin kadar . Bir bebeğimiz olurdu. Ama
neyse ki, hatta maalesef Metin beni rüyamdan erken uyandırdı. VE GENE
SANA KAVUŞAMADIM.
Hem sana kıyarım hem kendime? Ölümü dahi göze alırım sensin hayat zaten
ölüm bana? Bunlar şaka gibi geliyor ama ben sana kıyamam . Kıyamam sana
biliyorsun. Aşkım beni dağlasa da, aşkın beni mecnun yapsa da, sana kıyamam.
Son söylemek istediğim seninle son defa konuşmak istiyorum ve diyorum
ki seni çok seviyorum.
Bir Aşk Hikayesi
Daha henüz 18 yaşındaydı, ama hayatının sonundaydı. Tedavisi mümkün
olmayan ölümcül bir kansere yakalanmıştı. Kahır içinde eve kapamıştı kendini..
Sokağa çıkmıyordu. Annesi.. Bir de kendisi.. O kadardı bütün hayatı..Bir
gün fena halde sıkıldı, dayanamadı, attı kendini sokağa..Bir yığın vitrinin
önünden geçti.. Tam bir CD satan dükkanı da geride bırakmıştı ki, bir
an durdu. Geri döndü, kapıdan içeri, gözüne hayal meyal takılan genç kıza
bir daha baktı. Kendi yaşlarında harika bir genç kızdı tezgahtar..Hani
ilk bakışta aşk derler ya, öyle takılıp kalmıştı işte.. İçeri girdi..Kız
gülümseyerek koştu ona.. "Size nasıl yardım edebilirim" diye..Nasıl
bir gülümsemeydi o.. Hemen oracıkta sarılıp öpmek istedi kızı..Kekeledi,
geveledi, sonra "Evet" diyebildi.. Rast gele bir plağı işaret
ederek.. "Evet.. Şu CD'yi bana sarar mısınız?.." Kız CD'yi aldı,
içeri gitti. Az sonra paket edilmiş geri geldi.Aldı paketi, çıktı dükkandan,
evine döndü, açmadan dolabına attı..Ertesi sabah gene gitti aynı dükkana..
Gene bir CD gösterdi kıza, sardırdı, aldı eve getirdi, attı paketi dolaba,
gene açmadan.. Günler hep alınıp sardırılan CD'lerle geçti.. Kıza açılmaya
bir türlü cesaret edemiyordu. Annesine açıldı sonunda..Annesi "Git
konuş oğlum, ne var bunda" dedi..Ertesi sabah bütün cesaretini topladı.
Erkenden dükkana gitti. Bir CD seçti. Kız gülerek aldı plağı. Arkaya gitti,
paketlemeye.Kız içerdeyken bir kağıda "Sizinle bir gece çıkabilir
miyiz" diye yazdı, altına telefon numarasını ekledi, notu kasanın
yanına koydu gizlice.. Sonra paketini alıp kaçtı gene dükkandan..İki gün
sonra evin telefonu çaldı.. Anne açtı telefonu.. CD Dükkanındaki tezgahtar
kızdı arayan.. Delikanlıyı istedi.. Notunu daha yeni bulmuştu ..Anne ağlıyordu..Duymadınız
mı" dedi.. "Dün kaybettik oğlumu.." Cenazeden birkaç gün
sonra, anne oğlunun odasına girebildi sonunda.. Ortalığa çeki düzen vermeliydi.
Dolabı açtı.. Oraya atılmış bir yığın açılmamış paket gördü..Paketleri
aldı, oğlunun yatağına oturdu ve bir tanesini açtı..İçinde bir CD vardı,
bir de minik not.."Merhaba.. Sizi öyle tatlı buldum ki.. Daha yakından
tanımak itiyorum.. Bir akşam birlikte çıkalım mı.. Sevgiler.. Jacelyn!."
Anne bir paketi daha açtı.. Onda da bir CD ve bir not vardı..
"Siz gerçekten çok tatlı birisiniz, hadi beni bu gece davet edin,
artık.. Sevgiler.. Jacelyn!.."
Denizyıldızı Öyküsü
Bir adam okyanus sahilinde yürüyüş yaparken,denize telaşla birşeyler
atan birine rastlar.Biraz daha yaklaşınca,bu kişinin sahile vurmuş denizyıldızlarını
denize attığını farkeder.Ve''niçin bu denizyıldızlarını denize atıyorsunuz''diye
sorar.Topladıklarını hızla denize atmaya devam eden kişi,''yaşamaları
için''yanıtını verince,adam şaşkınlıkla''iyi ama,burada binlerce denizyıldızı
var.Hepsini atmanıza imkan yok.Sizin bunları denize atmanız neyi değiştirecek
ki?''der.Yerden bir denizyıldızı alıp denizer atan kişi,''bak onun için
çok şey değişti''karşılığını verir...
Bir Aşk Öyküsü
Moses Mendelssohn hiç yakışıklı bir adam değildi. Çok kısa boyunun olmasının
yanı sıra, çok garip bir de kamburu vardı. Moses Mendelssohn, günün birinde
Hamburg'da yaşayan bir işadamını ziyarete gitti. İşadamının, Frumtje adında
çok güzel bir kızı vardı. Moses,bu güzel kıza umutsuz bir aşkla tutuldu.
Fakat güzel kız onun çirkin görüntüsünden ürkmüştü. O nedenle, değil onun
sevgisine karşılık vermek, yüzüne bile bakmak istemiyordu. Ayrılma zamanı
geldiğinde Moses, güzel kızın üst kattaki odasına çıktı ve tüm cesaretini
toplayarak onunla son kez konuşma girişiminde bulundu. Kızın güzelliği
öylesine olağanüstüydü ki, bir an için onun cennetten geldiğini bile düşündü.
Fakat kızın, başını kaldırıp da yüzüne bakmamaktaki direnci, Moses'ı çok
üzdü.Güçlükle başarabildiği konuşması sırasında çirkin aşık, bu güzel
kıza bir soru sordu: "Evliliklerin kutsal bir özelliği olduğuna inanır
mısınız?" dedi "Elbette" diyerek yanıtladı güzel kız ve
gözlerini yine kaldırmayıp Moses'ın yüzüne yine bakmadan, kendi de ona
bir soru sordu: "Peki ya siz?"dedi."Siz inanır mısınız
buna?" Moses bir an bile duraksamadı: "Evet,ben de inanırım"
dedi ve ekledi: "Biliyor musunuz? Her erkek çocuğu doğduğunda Tanrı,onun
evleneceği kızı belirlermiş. Benim doğumumda da,benim evleneceğim kız
belirlenmiş ve bana 'Senin karın kambur olacak' demiş.O zaman ben bir
istekte bulunmuşum Tanrı'dan. Tanrım, kambur bir kadın bir trajedi olur.
Lütfen onun kamburluğunu bana ver ve onu güzel bir kadın yap' demişim."
Moses' ın bu sözlerinden sonra Frumtje gözlerini yerden kaldırdı, onun
gözlerinin içine baktı ve elini uzaatıp, Moses' ın elini tuttu.Ve daha
sonra da onun, sevgili eşi oldu. Bu anlattığımız bir "peri masalı"
değil, ünlü Alman besteci Mendelssohn'un büyükbabası ile büyükannesinin
evlenmelerinin öyküsüdür.
Deniz Fenerinin Aşkı
Bir Denizfeneri.. Okyanusla sonsuza dek komşu. Okyanusun mu ona daha
çok ihtiyacı var yoksa, denizfeneri mi okyanus için vazgeçilmez bir sevgili?
Gündüzleri, denizfeneri isyanlarda... Çünkü yanıbaşındaki biricik sevgilisi
gözlerinin önünde güneşle ihtirasla sevişmekte. Hep gece olsun ister,
sevgilisi ona kalsın, yalnız onda bulsun gecedeki renginin güzelliğini...
Denizfeneri, küçücüktür okyanusa göre ama güneşin aşkından daha büyüktür
aşkı okyanusa...
Geceleri ise denizfeneri, mutluluklar peşindedir, gecenin esrarengiz
sessizliğinde. Her ışık turunda çıldırır denizfeneri zevkten, adeta danseder
okyanusun en uzak noktalarına uzanarak. Daha gerçektir denizfeneri, gece
sadece o ve okyanus vardır sınırlı görüş gizliliğinde.
Gündüzleri denizfeneri bir hiçtir bütün aldatmalara şahit olarak. Güneş
ise gece olunca bu hissi göremez.. Gece, denizfeneri ile okyanusun aşkının
dansedişine güneş şahitlik yapmaz..
Gün bitiminde ve başlangıcında teslim ederler sevgili okyanuslarını birbirlerine
güneş ve denizfeneri.
Güneşin okyanusla arasına giren bir engel vardır kimi zaman, bu işkencedir
güneşi küçülten. Bulutlardır, bu hain, gündüz aşkında güneşe okyanusu
göstermeyen. Güneş ise tüm gücüyle savaşır okyanusa ulaşmak için. O kadar
yaklaşır ki, bulutlara bulutlar, yoğunlaşır, yoğunlaşır ve gökyüzü ağlamaya
başlar okyanus hasretinden hesapsızca titrer.
Okyanus bütün damlaları özlemle kucaklar, her damla onu güneşine daha
çok yaklaştırmaktadır. Gökyüzü ağlar, ağlar ta ki son damlası bitene kadar.
Okyanus damlalarla büyür büyür büyüklüğüne daha hacim katarak aşkının
sevgi damlalarıyla. Bilmezdi okyanus, her yağmurla sevgisini ona iletmek
isteyen bir güneşinin olduğunu. Her yağmur yağdığında okyanus kızar güneşine
gündüz onu terkettiğini düşünür, hırçınlaşır, dalgalanır öfkesinden bilemez
güneşinin ona ulaşmak için savaştığını.
İntikamını denizfenerinden alır okyanus, onun neden gündüz sevgilisi
olmadığını defalarca kamçılayarak sorar denizfenerine. Dalgalarını büyütür,
cevap alamayınca denizfenerinden.. Denizfeneri onu teselli edemez, çünkü
o sadece gece vardır gerçek gecededir onun için. Ağlayamaz denizfeneri,
ağlamayı deliler gibi istesede, gözyaşları yoktur, ulaşmak istesede ulaşamaz
gündüz sevgilisine. Çaresizdir denizfeneri, sadece bir dilek geçirir içinden
rüzgarâ yalvarır "bulutları kaçır buradan" diye,güneşin çıkması
sevgilisine sevgi dolu ışıklarını göndermesini diler.
Okyanusunun mutluluğunu ister hesapsızca... Çünkü tek mutluluğu budur
denizfenerinin. Ağlayamaz, gündüz ona ulaşamaz, konuşamaz hislerini okyanusuna.
Her okyanusun sahilinde bir denizfeneri vardır. Her gece denizfenerleri
gemilere okyanusa olan aşkını haykırırlar, ümitsizce, yarınlarını hiç
düşlemeden...Ve her gece hikayelerini anlatmak için gemileri beklerler
sonsuz gecelerde...
Duygu Adaları
Bir zamanlar, butun duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış: Mutluluk,
Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil. Bir gün, adanın batmakta olduğu,
duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi,adayı terk etmek için sandallarını
hazırlamışlar. Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş, çünkü mümkün olan
en son ana kadar beklemek istemiş. Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım
istemeye karar vermiş. Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.
Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır misin?" diye sormuş. Zenginlik,
"Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için
yer yok." demiş. Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibirden
yardim istemiş. "Kibir, lütfen bana yardim et!" "Sana yardim
edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye
cevap vermiş Kibir. Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardim istemiş: "Üzüntü,
seninle geleyim." "Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya
ihtiyacım var." Mutluluk da Aşk''ın yanından geçmiş; ama o kadar
mutluymuş ki Aşk''ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel
Aşk! Seni yanıma alacağım..." Bu Aşk''tan daha yaşlıca birisiymiş.
Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu
öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Ask''a
yardim eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden
Aşk, Bilgi''ye sormuş: "Bana yardim eden kimdi?" "O, Zaman''di"
diye cevap vermis Bilgi. "Zaman mi? Neden bana yardim etti ki?"
diye sormuş Aşk. Bilgi gülümsemiş: "Çünkü sadece Zaman Ask''in ne
kadar büyük olduğunu anlayabilir
EY AŞK!..
Nereye baksam "gel beni bul" diye haykırıyor AŞK.
Takılıp gidiyorum ardından aşkın sesinin. Ulaşmaya çalışırken o sese,
yakalamaya çalışırken; tökezliyorum her defasında ona giden yolda
Düşüyorum...
Her düşüşten sonra, yamalı bir sevda daha bırakıyorum ardımda.
Ve anlıyorum her defasında neden hep kaçtığımı sevdalarımı yaşamaktan...
Ve anlıyorum her defasında neden hep yarım bıraktığımı aşklarımı..
Ve anlıyorum her defasında, kendime yasakladığım sevdalarım ve sevdayı
yaşamamışlıklarım, bitişleri görme cesareti yoksunluğundan başka birşey
değil...
" Sonsuz ve ölümsüz aşk yoktur"
Ama o ses...
Ahh o aşkın beni çağıran sesi yok mu?
Tıkayamıyorum kulaklarımı artık.
" Bulduğumda yaşayacağım bu sefer" kararlılığı ile koşuyorum
hep.
Düşüyorum....
En ufak bir sendelemede hemen yeni bir arayışa itiliyor yüreğim, sonra
bir
yeni arayışa daha, sonra bir yenisine daha.....
Bu öyle bir kısırdöngü ki, aynı anda çoğul sevdalar esiyor yüreğime;
eşzamanlı aşklar yaşıyorum..
Fırtınayı bekleyen ben, yetinmeye çalışıyorum rüzgârlarla..
Üselik çoğu rüzgâr bile değil ve aslında ben çoğunu en baştan anlıyorum,
kendimi kandırıyorum..
Ama gene de atıyorum aşkın ılık esen rüzgârlarına kendimi.
Sonu başından belli yarım yamalak sevdalar yaşıyorum.
Her yamalı aşktan sonra daha fazla artıyor açlığım, daha fazla artıyor
kana
kana içme ihtiyacım..
Her biri için "acaba bu kez doğru kişi mi" diyerek eş zamanlı
aşklar
yaşıyorum.
Ve ben, her defasında; daha da üşüyen bir yürekle başbaşa kalıyorum, daha
da
yalnız bir yürekle..
Ahh!
Ama suç bende, salaklık bende..
Çok şey istiyorum ben!!!!
İnsan olmalı ruh ikizim olmalı, erkek olmadan önce...
Ruhumu soyabilmeli giysilerimden önce..
Zihinsel uyum "olmazsa olmaz" larımın başında geliyor..
Elleri bedenimden önce saçlarımda gezinebilmeli...
Ruhum ile sevişebilecek bir yüreğe sahip beden olmalı yatağımdaki..
Ve eğer mümkün ise..
Lütfen..
Birlikte uyuyup birlikte uyanabileceğim biri olsun bu sefer...
Görüyorsunuz ya; ne çok şey istiyorum. Üstelik bu kadar da değil, liste
daha
uzuyor...
Tekrar aşkı yaşamayı yasaklasam kendime, eskisi gibi yarım bırakıp gitmeye
karar versem???...
mi acaba?
Ama hayır, ben artık gerekirse boğulmak istiyorum sevda denizinde.
Sonları da yaşamak istiyorum artık..
Şimdilerdekilerde değil ama, öncekiler, önceki sevdalarımda hep ışıl
ışıl
gözler vardı...
sürekli düşünüldüğüm ve düşündüğüm, arandığım ve aradığım, çılgınca
özlediğim ve özlendiğim, bulutların üzerinde yaşıyormuşcasına yaşanan
sevdalardı benimkiler.
Hep öyle kalsınlar istediğim için yarım bırakıldılar zaten.
İstemedim o ışıl ışıl gözlerin donuklaşmasını..
İstemedim telefonumun nadiren çalmasını..
İstemedim paranoyalarımla başbaşa kalmayı..
Korktum hep bitişlerin acımasızlığından..
Sanırım aşk benden intikam alıyor.
Dolu dolu, dopdolu aşkları yaşamadım, yarım bıraktım.
" Madem öyle gel böye" diyor şimdi bana...
" Gel beni bul" diye haykırırken bir yandan, diğer yandan da
"ohh canıma değsin, sana sunduğum fırsatları geri teptin zamanında,
kendi düşen ağlamaz" diyor sanki..
Ey Aşk !
Af diliyorum senden işte...
Çıksana artık karşıma, savursana beni fırtınalarınla....
Gerçek Dostluk
Mevlana ve bir öğrencisi, dostluğun ve arkadaşlığın konu edildiği bir
söyleşiden çıkmışlar, yolda birlikte yürüyorlardı. Biraz ileride yolun
kenarında, iki köpeğin koyun koyuna sokulmuşlar, birlikte uyumakta olduklarını
gördüler. Öğrencisi, biraz önceki söyleşinin de etkisi altında kalarak,
bu görüntü karşısında çok duygulandı ve bu duygusunu Mevlana ile paylaşmak
istedi:
"Efendim şu manzaraya bakın" dedi. "Ne denli yüce bir
ders alınacak dostluk örneği, değil mi?"
Mevlana, öğrencisinin bu heyecanı karşısında hafifçe gülümsedi ve kişisel
çıkarların nice dostlukları yakıp kül ettiğini anımsattıktan sonra ona,
unutamayacağı bir ders verdi:
"Evlat, sen onların arasına bir kemik atıver de, bak o zaman gör
dostluklarını" dedi.
"Bir dostluk, kişisel çıkar karşısında unutulmayacak denli sağlamsa,
ancak o durumda bir değer ifade eder ve ancak o zaman onun adına 'gerçek
dostluk' denilir."
Gitarcının Aşkı ( Yazar : Bilinmiyor )
Sabah erkenden gitarını alıp evden çıktı...posta kutusu boştu gene.
Yoo, hayır. Beyaz birşeyler vardı. Kalbi hızla çarparken, kutuyu açıverdi.Elektrik
faturası gelmişti...hem de herzamankinden "hoş" bir miktarda...Başka
birşey olmadığını bildiği halde, gene kutunun içine bakti...Boş...Dışarısı,
ne soğuk ne de sıcak...kapalı bir havaydı.Yağmur yağmaması için dua etti...şemsiye
evde kalmıştı ne de olsa...Karşıya geçmek için trafik lambalarının yanında
durdu...önünden son sürat geçen araba, bütün çamuru sıçrattı...en sevdiği
siyah pardesüsü de batmıştı...karşıya geçti.Karnı açtı...Her pazar sabahı
uğradığı cafe'ye gitti..."tadilat nedeniyle kapalıyız" yazısını
okurken, gülümsedi...aklına mezar taşına yazılabilecek bir şey geldi "Tadilat
nedeniyle oldu... açlıktan "... neyse dedi kendi kendine" o
kadar da aç değildim"...sonra bi yerlerde yerim diye düşünerek yürümeye
başladı. Derken yanından geçen bir grup çocuk, ona sertçe çarptı. Yere
yığıldı. Karşısında, evin balkonunda oturan bir grup genç kız, gülüyorlardı...ona
gülüyorlardı... Ayağa kalkarken, cebindeki bozuklukların düştüğünü farketti.
Herbiri ayrı bir yöne yuvarlanıyor... çatlaklardan, deliklerden düşüp
kayboluyordu.Parası da gitmişti.Bi gitarı, bi de canı vardı...Yemek yiyecek,eve
gidecek parası kalmamıştı...yorgundu. Mektup yazmayan, arayıp sormayan,
çok sevdiği o kızla bir zamanlar gittikleri parkı hatırladı...orada küçük
çocuklar bileklik, kolye gibi hediyelik eşya satarlar...müzisyenler maharetlerini
gösterir, para kazanır,kızlara hava atarlardı...Parktaki o eski nese kalmamıştı.Yolun
kenarına geçti. Elindeki gitar çantasını yere koydu.
Gitarını çıkarıp, o "en" hüzünlü besteyi çaldı...sonra, o kıza
bestelediği parçayı...ve bir başkasını...ve bir başkasını...çaldı...çaldı.
Kulağına gelen takırtı sesleriyle kafasını kaldırdı. Gitar çantasına para
dolmaya başlamıştı. Sonra, neşeli bir parça çaldı...para geldikçe,şarkılar
daha bir hareketli, daha bir neşeli oluyordu...Güneş batmaya başladı...
İleride zabıtalar göründü...daha fazla kalamazdı orada.Gitarı çantaya
koydu ve kalktı...eve gidecek, yemek yiyecek parası vardı... belki kirayı
hala veremeyecekti, bu ay...ama, hiç değilse düşürdüğünü karşılıyordu
bu miktar...
Derken yağmur başladı...Eve daha çok var, diye geçirdi içinden. Ne zordu
hayat!Yağmur altında yürümeyi severdi...ama yalnızken değil.Yalnızken,daha
bi ağır yağıyordu sanki yağmur...Daha bir soğuk... Eve vardığında, kuşu
öterek karşılamadı onu...sessizlik dolu ev, o an ürpertti...kafesin yanına
gittiğinde, minik kuşu kafesin tabanında yatıyordu hiç kıpırdamadan...öylece..."ölüm"
dedi..."sürprizleri seviyor" Islak giysilerini çıkardı...kuş
gibi o da ölecekti, bu sefil hayatta.
Gitar çantasını açtı, kalan bozuklukları almak için. Arada beyaz bir
kağıt gördü...Açar açmaz, yazı tanıdık geldi...o beyaz ellerin yazdığı
notu okurken, önce heyecanlandı, sonra üzüldü...Notta: Demek hala bizim
parçamızı çalıyorsun...ve yine çok hüzünlü bir şekilde. Beraber aldığımız
kuşları hatırlıyor musun? Bendeki bu sabah öldü...ayrılığa dayanamadı
herhalde...ama, biz insaniz, dayanabiliriz degilmi? Yarın gidiyorum bu
şehirden...kendine iyi bak...hoşçakal! Anladı o an, işlediği hatayı...ne
kadar da bencil olmuştu bugüne kadar. O bu şehirdeydi...ve hiç aramamıştı...o
arar diye. Şimdi aynı şehirde bile olmayacaklardı. Gün batışını aynı anda
izleyemeyecek, aynı ortamda aynı havayı solumayacaklardı...ama, o da affetmezdi
ki...yoksa eder miydi?Dal rüzgarı affeder, ama kırılmıştır bir kere, diye
geçirdi içinden...Kapı çaldı...ne de çok istedi o an için, kapıdakinin
o olmasını...Bu nedenle açmadı kapıyı...o umudu taşımak istedi hep içinde...sonra
uykuya daldı...uyanmamak üzere...
Acele Karar Vermeyin ( Yazar : Lao Tzu )
Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama Kral bile onu
kıskanırmış...Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, Kral bu at
için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya
yanaşmamış.. "Bu at, bir at değil benim için; bir dost, insan dostunu
satar mı" dermiş hep. Bir sabah kalkmışlar ki,at yok. Köylü ihtiyarın
başına toplanmış: "Seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları,
çalacakları belliydi.Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi
yaşardın.Şimdi ne paran var, ne de atın" demişler...İhtiyar: "Karar
vermek için acele etmeyin" demiş."Sadece at kayıp" deyin,
"Çünkü gerçek bu.Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar.Atımın
kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı? Bunu henüz bilmiyoruz.
Çünkü bu olay henüz bir başlangıç.Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez."
Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler.Aradan 15 gün geçmeden
at, bir gece ansızın dönmüş...Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine.Dönerken
de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş.Bunu gören köylüler toplanıp
ithiyardan özür dilemişler."Babalık" demişler, "Sen haklı
çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu
oldu senin için, şimdi bir at sürün var.." "Karar vermek için
gene acele ediyorsunuz" demiş ihtiyar. "Sadece atın geri döndüğünü
söyleyin.Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz
bilmiyoruz. Bu daha başlangıç.Birinci cümlenin birinci kelimesini okur
okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?" Köylüler bu
defa açıkçn ihtiyarla dalga geçmemişler ama içlerinden "Bu herif
sahiden gerzek" diye geçirmişler...Bir hafta geçmeden, vahşi atları
terbiye etmeyeçalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış.
Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler
gene gelmişler ihtiyara."Bir kez daha haklı çıktın" demişler.
"Bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak.
Oysa sana bakacak başkası da yok.Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı
olacaksın" demişler. İhtiyar "Siz erken karar verme hastalığına
tutulmuşsunuz" diye cevap vermiş."O kadar acele etmeyin. Oğlum
bacağını kırdı.Gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Ama acaba ne kadar
doğru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı
size asla bildirilmez." Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük
bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri
askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında
bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına
imkân yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes
biliyormuş. Köylüler, gene ihtiyara gelmişler... "Gene haklı olduğun
kanıtlandı" demişler. "Oğlunun bacağı kırık ama hiç değilse
yanında. Oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının
kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer..." "Siz erken karar
vermeye devam edin" demiş, ihtiyar. "Oysa ne olacağını kimseler
bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde...
Ama bunların hangisinin talih, hangisinin şnssızlık olduğunu sadece Allah
biliyor."
Lao Tzu, öyküsünü şu nasihatla tamamlamış:
"Acele karar vermeyin.Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında
karar vermekten kaçının. Karar; aklın durması halidir.Karar verdiniz mi,
akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur.Buna rağmen akıl,insanı
daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı
huzursuz yapar.Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar.Bir
kapı kapanırken, başkası açılır.Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek
bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz."
Anka Kuşu
Rivayet olunur ki, kuşların hükümdarı olan Simurg Anka, Bilgi Ağacı'nın
dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş...
Kuşlar Simurg'a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş.
Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg'u bekler dururlarmış.
Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu
kesmişler.
Derken bir gün uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg'un kanadından bir
tüy bulmuş. Simurg'un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar
ve hep birlikte Simurg'un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler.
Ancak Simurg'un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağı'nın
tepesindeymiş. Oraya varmak için yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş.
Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar. Yorulanlar ve düşenler
olmuş.
Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp;
papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş(oysa tüyleri yüzünden kafese
kapatılırmış);
Kartal; yükseklerdeki krallığını bırakamamış;
baykuş yıkıntılarını özlemiş,
balıkçıl kuşu bataklığını.
Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış.
Ve nihayet beş vadiden geçtikten sonra gelen Altıncı Vadi "şaşkınlık"
ve sonuncusu Yedinci Vadi "yokoluş"ta bütün kuşlar umutlarını
yitirmiş... Kaf Dağı'na vardıklarında geriye otuz kuş kalmış.
Simurg'un yuvasını bulunca ögrenmişler ki;
"SİMURG ANKA - Otuz Kuş" demekmiş.
Onların hepsi Simurg'muş. Her biri de Simurg'muş. Simurg Anka'yı beklemekten
vazgeçerek, şaşkınlık ve yokoluşu da yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek,
kendi küllerimiz üzerinden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça,
her birimiz birer Simurg olmayı göze almadıkça bataklığımızda, tüneklerimizde
ve kafeslerimizde yaşamaktan kurtulamayacağız.
Şimdi kendi gökyüzünde uçmak zamanıdır...
Aile
92 yasında, ufak tefek, kendinden emin ve gururlu, her sabah sekizde
giyinip kuşanan ve her ne kadar kör bile olsa saçlarını kıvırıp makyajını
mükemmelce yapan yaslı hanım bugün bir huzur evine tasındı. 70 yasındaki
kocası ise geçenlerde gereken hamleyi yapıp Allah'ın rahmetine kavuşmuştu.Huzur
evinin kapısında sabırla beklenen bir kaç saatin ardından, odasının hazır
olduğu söylendiğinde tatlı tatlı gülümsedi. Yürütecini asansöre yönlendirdiği
sırada, kendisine odasını anlatmaya başladım penceresinde asılı perdelerden
de söz ettim. Ben anlatırken ,az önce kendisine köpek yavrusu verilmiş
8 yaşındaki küçük bir kızın heyecanıyla o perdeleri pek severim, dedi.Mrs.
Jones henüz odayı görmediniz, biraz bekleyin demiştim ki; Bunun onunla
bir ilgisi yok, dedi. mutluluk zamandan önce karar verdiğiniz bir şeydir.
Benim odadan hoşlanıp hoşlanmamam mobilyaların nasıl düzenlenmiş olduğuyla
değil, benim onları zihnimde nasıl düzenlediğimle ilgilidir. Ben onları
sevmeye karar vermiştim zaten Bu benim her sabah uyandığımda verdiğim
bir karardır. Bir seçme hakkim var: Ya bütün günümü artık çalışmayan vücut
parçalarımın bana verdiği sıkıntıyı düşünerek geçiririm ya da yataktan
çıkıp hala çalışanlar için şükrederim. Gözlerim açık olduğu sürece her
yeni gün bir hediyedir. Yeni güne ve hayatimin sadece bu döneminde, biriktirdiğim
mutlu anılara konsantre olacağım.Yaşlılık banka hesabi gibidir. Ne yatırdıysan
onu çekersin hesabından. Bu nedenle benim tavsiyem, hatıraların banka
hesabına dolu dolu mutluluk yatırman olacaktır. Anı bankamı doldurmaktaki
katkın için sana teşekkür ederim. Hala oradan mutluluk çekiyorum. Mutlu
olmak için su beş basit kuralı hatırla:
1. Kalbini nefretten arındır
2. Zihnini endişelerden arındır
3. Basit yasa
4. Çok ver
5. Daha az bekle
Bilmem farkında mısın, eğer yarin ölecek olsak çalıştığımız şirket daha
birkaç gün bile olmadan yerimizi dolduruverir. Oysaki ardımızda bıraktığımız
ailemiz bizim kaybımızı ömürlerinin sonuna dek hissedecektir. Gel gelelim
ki, ailemizden daha çok isimize veririz kendimizi, pek de akıllıca bir
yatırım değil, ne dersin?
FAMILY ne demektir biliyor musun?
FAMILY= (F)ather (A)nd (M)other (I) (L)ove (Y)ou |
